top of page
Historie
De geschiedenis van
de Vermaning Den Hoorn
· 1660 ·
Een schuilkerkje verscholen achter
de huizen
Deze Vermaning is in 1660 'getimmert' als preekhuys van de Waterlanse Mennogezindheid.
Het is een goed voorbeeld van een eenvoudig schuur- of schuilkerkje — geen klok, geen toren, geen gebrandschilderde ramen.
Oorspronkelijk zaten vrouwen en kinderen in het midden op stoelen en de mannen in banken eromheen, ter bescherming bij een eventuele inval. Er was een orgel, overgenomen van de kerk in De Waal voor 500 gulden; later doorverkocht naar de Wieringermeer.
De koopakte van 18 maart 1660, waaruit blijkt dat de Vermaning aan Diek in gebruik werd genomen als preekhuis van de Waterlanse Mennogezindheid.
1771
Verbouwing en nieuwe leraren
In 1771–1772 wordt De Vermaning verbouwd. De preekstoel verhuist van de westmuur naar de huidige plek en er komt verlichting, zowel binnen als buiten. In de 18e eeuw is De Vermaning een proeftuin voor jonge 'leraren' binnen de doopsgezinde gemeenschap.
🔗 Lees hierover meer in deze uitgave →
1976
Een museum tussen de muren
Van 1976 tot 1987 is het Scheepvaartmuseum gevestigd in De Vermaning. Het ontstond uit een samenwerking tussen de gemeente en de Stichting Texelse Musea, om de schilderijen- en prentencollectie Baumann-Verburg te huisvesten — een collectie die aan de gemeente was nagelaten. Na de opening van het Maritiem Museum in Oudeschild verhuisde de collectie daarheen, en op 13 mei 1987 sloot het museum in De Vermaning haar deuren.
1991
Henk Noorlander:
'Wereldberoemd op Texel'
Van 1991 tot zijn overlijden in 2020 heeft schilder Henk Noorlander (1948–2020) zijn atelier in De Vermaning. Het kerkje was niet zomaar een werkplek — het was zijn leven. "Laat mij maar eindigen als kluizenaar in m'n eigen kerk. Hier voel ik me 't gelukkigst." Eigenzinnig, kleurrijk, wars van regels — en bovenal: een ambachtsman die schilderen beschouwde als ademhalen.
🔗 Meer over Henk →
2020
Voortgezet in zijn geest
Na het overlijden van Henk zet zijn weduwe Nettie van de Brake De Vermaning voort — geheel vrijwillig en met onuitputtelijke energie.
Dagelijks opent zij de deuren voor bezoekers, kunstenaars, muzikanten en iedereen die even wil schuilen van de drukte.
Nettie is inmiddels 'een dame op leeftijd' en fit als een hoentje.
Zonder haar zou deze 'Schuilplaats voor de Kunsten' niet bestaan.
🔗 Bekijk de agenda →
🔗 Bekijk het archief →
bottom of page